бэширэ насырова ничэ яшь биография
Биография и личная жизнь Баширы Насыровой, интересные факты и свежие новости
Кто такая Башира Насырова
Башира Насырова – певица. Заслуженная артистка Республики Татарстан. Большую часть жизни проработала в нефтяной отрасли. Ее трудовая деятельность была связана с бухгалтерией. Однако музыка с ней была всю сознательную жизнь. Обстоятельства не позволили девушке посвятить свою жизнь полностью служению музыке. Башира участвовала во множестве музыкальных конкурсов, завоевывала дипломы, награждалась премиями. После любого творческого мероприятия возвращалась к своей обыденной, привычной жизни.
Биография девушки
Родилась талантливая певица в деревне Карабаш, Бугульминского района Республики Татарстан 15 января 1960 года. В семье подрастало пятеро детей. Родители звезды – люди искусства. Отец был школьным преподавателем музыки, играл на мандолине. Мама и все дети прекрасно пели.
Местность, где Башира росла, ради шутки называли «вторая Швейцария». Деревню окружали дивные горы, у подножья текла глубоководная река Зай. Душе не наполниться красотой было невозможно. Как любит говорить сама певица, для людей творческих очень важно наличие гор. Горы обладают определенной энергетикой, способной освободить от любых недугов. Причем, не только телесных.
Что известно о ранних годах и юности
Башира Насырова считает себя сугубо деревенской женщиной. Столичная жительница грезит о своих родных краях, где есть горный воздух, чистая вода и вольная воля.
На своей малой Родине будущая певица окончила среднюю школу. Для получения специальности пришлось уехать в Бугульму. Район знаменит своими нефтяными залежами, поэтому молодежь чаще выбирает специальность, связанную с этой отраслью. Башира тоже выучилась на бухгалтера. Жить и работать вернулась в родной Карабаш.
В душе и жизни постоянно звучала музыка. Любая беда и радость рождали музыку внутри. У молодой Баширы было много тяжелых минут, людской подлости. Однако она не потеряла веру в людей. Глаза всегда горели любовью. Но за любовь она нередко получала откровенную подлость. Так случилось в семейной жизни. Чтобы выжить, пришлось выбирать судьбу матери-одиночки.
Творческая карьера
На большую сцену Башира пришла уже зрелой, состоявшейся. Певица считает, что всему свое время. Ее приход в большое искусство тоже был своевременным. В Казань певица переехала не на пустое место.
У нее появился крепкий тыл – муж Атлас.О хлебе насущном и крове думал теперь он. Башира могла всецело отдаваться творчеству.
К тому времени Атлас вышел на пенсию. Стало возможным переехать в Казань. Началась совсем другая жизнь. Было и много гастролей, но было, куда и к кому возвращаться. Однако счастье не может быть вечным. Семейному счастью Баширы настал конец. Умер верный друг, любимый супруг. Видимо, сказалось участие в ликвидации Чернобыльской аварии.
Как пришла популярность
Популярность Башире принесла песня «Жизнь проходит». С ней певица начала путь к столичной Казани. До этой песни Башира также не оставалась в стороне от сцены. Была постоянным участником концертов, организуемых на родном предприятии. Руководила самодеятельной «филармонией». Певицу зазывали на все новые и новые конкурсы, приглашали на радио, телевидение. Таким образом, девушка сводила в единое целое две совсем разные профессии. Пела на сцене и возвращалась к цифрам.
Круто изменить судьбу у Баширы тогда не было возможности. Не хватало опоры, надежды на кого-нибудь. У родителей и родственников своих забот хватает. Молодая женщина одна поднимала ребенка. На малой Родине было жилье, стабильная зарплата, и ребенок постоянно рядом. Кстати, о своем материнстве Башира высказывается так: «На первом месте – Всевышний, на втором – сын».
Потихоньку сын подрастал, приглашений становилось больше. Приходилось жертвовать работой бухгалтера. Это не могло длиться долго. Казань понемногу становилась ближе.
Личная жизнь
Со своим будущим мужем Башира познакомилась на основной работе – в Бугульминском НГДУ. Атлас работал там же. Для женщины, тянущей воз бытовых проблем, встреча с мужчиной стала подарком Господа. Так считает певица. Воспитанный, умный, добрый мужчина принял Баширу со всем ее прошлым и будущим. Понимал, что супруга – творческая личность, и это навсегда. Никогда не упрекнул жену за постоянные отлучки.
Певице приходилось часто оставаться до глубокой ночи, до утра, чтобы записать песню. Никакой ревности, только поддержка и понимание. Как к этому отнеслись односельчане, молодую пару не трогало.
Интересно! Когда начали передавать песни в исполнении Баширы по телевизору, мнение односельчан изменилось. Появилось уважение. Пение женщины вызывало восторг.
Интересные факты и последние новости о Башире Насыровой
Певица не скрывает, что сердце открыто для любви. У любого горя есть конечная точка. Нельзя страдать весь остаток жизни. Только любовь является силой, которая движет жизнью. У Баширы даже есть песня, где слова «Жду теплую весну, которая принесет любовь…» соответствуют настроению певицы.
Только к избраннику певицы строгие требования. Спутник должен быть достойным. Если не во главе семьи, хотя бы рядом с партнершей. Певица часто посещает родные места. Только там восполняет потраченную в большом городе энергию. Мечтает построить дом за городом.
Башира Насырова: биография, фото, личная жизнь
Большая часть жизни певица Баширы Насыровой связана с нефтяной отраслью, точнее, с ведением в ней бухгалтерского учета. Музыка же с заслуженной артисткой Татарстана была всегда.
Биография
Интересные факты
Начать сразу после школы построение музыкальной карьеры талантливой певице не удалось. Башира принимала участие в конкурсах, занимала призовые места, но каждый раз снова возвращалась к привычной жизни.
Долгий путь к призванию
Биография будущей знаменитости началась в 1950 году. На свет девочка появилась в многодетной семье 15 января. Родители пятерых детей имели отношение к искусству. Отец преподавал музыку в школе, играл на мандолине. Мама обладала вокальным талантом, который унаследовали малыши.
После окончания школы выпускница отправилась в Бугульму, выбрав профессию бухгалтера. После учебы она вернулась домой, чтобы начать работу по специальности. В одиночестве пришлось растить ребенка. Оставлять его на родителей Насырова не планировала. Поэтому она отказывалась от многочисленных приглашений выступать профессионально, но о музыке не забывала: она всегда была с ней.
Башира руководила самодеятельностью, принимала участие в концертах на предприятии, где трудилась. Часто певицу приглашали петь на радио и телевидении. По сути Насырова сумела совместить совершенно разные профессии. Приходилось очень непросто, ведь свободного времени практически не оставалось.
Успех
На сцену артистка пришла в зрелом возрасте. На тот момент она уже вышла замуж. С Атласом она познакомилась в Бугульминском НГДУ, где работали оба. Он сразу принял то, что супруга – личность творческая, всеми силами поддерживал ее и помогал. Поначалу было очень сложно: ночи, проведенные в спорах о лучшем качестве записи песни, долгие часы в автобусе, пешком по дороге. Но всегда рядом был Атлас.
Вместе с мужем они перебрались в Бугульму, затем, после выхода не пенсию, и в Казань. Теперь занятиям творчеством ничто не мешало. Башира нередко ездила на гастроли. Однако счастье омрачилось уходом супруга из жизни.
Певицу называют профессионалом высочайшего класса. О ее голосе говорят, как о бархатном. Диапазон Баширы весьма внушителен, к тому же она прекрасно умеет общаться с залом. Певица является одной из самых востребованных в Татарстане. Ее песни занимают в национальных хит-парадах лидирующие позиции.
Сама артистка уверена, что для того, чтобы подзарядиться энергией, ей необходимо вернуться домой. Она живет в Казани, но мечтает вновь оказаться на малой родине, ощутить аромат трав, увидеть горы. Именно их певица называет основой удивительной энергетики.
Башира выступает с сольными концертами более двухдесятилетий и за пределами республики. На сцене она создает яркие уникальные образы, привлекая зрителей искренностью и обаянием. Певицу называют примадонной татарской эстрады. Ее аудитория – это и молодежь, и люди зрелого возраста.
О родной деревне певица рассказывает, как о «второй Швейцарии». Такое сравнение – вовсе не шутка. Окружена местность прекрасными горами. Глубокая река течет у подножия. Природа так красива, что не восхищаться невозможно. По словам самой артистки, творческий человек напрямую связан с горами: они обладают особой силой, способной избавить от любых проблем, и душевных, и телесных.
Бәширә Насыйрова: «Гастрольдән кайтасың, өйдә тавыш. «
Җырчы икенче иренең гастрольләргә киткәндә тавыш чыгаруы турында сөйләде.
Җырчы икенче иренең гастрольләргә киткәндә тавыш чыгаруы турында сөйләде.
«Татарстан-Яңа Гасыр» телеканалында Зәмирә Рәҗәпова алып бара торган «Әй язмыш, язмыш» тапшыруында кунакта халыкның яраткан җырчысы Бәширә Насыйрова иҗат юлындагы күңелсез хатирәләре белән уртаклашкан. Бу хакта «Интертат» язган.
Аның җырчы булып китүен икенче ире тиз генә кабул итә алмаган. Ярдәм итмәгән, гастрольләргә чыгып киткәндә тавыш чыгара торган булган. Чираттагы ызгыштан соң җырчы ике төрле туфли киеп чыгып киткәнен автобустан төшкәч кенә күреп алган.
«Мине Атлас (икенче ире) машинада йөртмәде, мин аны борчымый идем дә. Иртәнге дүрттә зур сумкамны күтәреп, кышкы бураннан соңгы карны ерып, юл чатына чыгып китә идем. Бөгелмәдән килүче транзит автобусны шунда көтәм. Әле ул вакытта яктырмаган да, кеше дә юк. Автобуслар да сирәк йөри, салкын, иске булалар иде. Юлда бер генә кеше булса, туктамыйлар. Шунда 40-50 минут басып тора идем.
Атлас бик яхшы, намуслы кеше иде. Ренат Вәлиев дәрәҗәсендә гармунда оста уйный иде. Сәнгатьне бик яратты. Әмма кинәт кенә мин артист булырга маташа башлагач, аңа шок булды. Риза булмады, ачуланды, каршы килде. Күз яшьләре дә, барысы да булды. Әмма мин халыкның ничек кабул иткәнен күрдем дә ничек булса да бу авырлыкларны җиңеп чыгарга карар иттем.
Гастрольләрдән кайтканда ике-өч сумка була иде, юл чатында автобустан төшеп кала идем. Аларның барысын да күтәрә алмыйм, өстерәп барам. Шулай итеп, бер сумка тишелеп бетте.
Гастрольләрдән кайтып керәсең, өйдә тавыш була. Шулкадәр нык елый идем. Берсендә гастрольгә җыенам. Бер күлмәк һәм биек үкчәле туфли салдым. Өйдәге тавышка борчылып, ике төрле туфли киеп чыгып киткәнмен. Туфлиләрне салып ташладым, ташлыйсы булмаган инде, икенче парлары өйдә бит инде.
Тавышланып чыгып киткәч, күңел тыныч түгел бит инде. Концертлар арасында бер буш көн бар иде, өйгә кайтып килергә булдым. Утыз градуслы эсседә 10-15 сантиметрлы үкчәле туфлиемне киеп, ничә машинага күчеп утырып, кайтып җиттем.
Бәширә Насыйрова: Юк-бар ир-ат минем белән була алмый
Карабашның текә тау битләрендә тәгәрәп үскән, тау холкын үзенә сеңдергән горур, әмма шул ук вакытта нечкә-моңлы кешегәме соң инде җиңел бу тормышта? Адым саен киртәле, зарлы тәкъдир дигәннәре дә сынауны жәлләми бит әле ул – җилкәң генә чыдасын да түземлегең генә җитсен. Эчендәгесен кешегә чыгарып түкмәсә, ташбака төсле, лепердек җанын таш касыкка яшерергә өйрәнсә дә, аның да күргәннәре турында романнар язарлык. Татарстанның атказанган артисты Бәширә апа Насыйрованың сөйләгәннәрен үземә генә сеңдереп, сокланып һәм шаккатып утырам – татар хатын-кызы гына шуның кадәр чыдам һәм түзем була торгандыр инде ул.
Тормышта үзен-үзе «ясаган», хыянәт һәм чир-чорларны үз чыдамлыгы белән генә үткәреп җибәрә алган, кан елатып киткәннәргә дә елмаерга өйрәнгән ул. Һәм иң гаҗәбе – күзендәге елмаюны, тормышны ихластан яратуны җуймаган.
Балам күзенә ничек карармын?
– И-и, әле бу күзләр яңа гына кабаттан елмаерга өйрәнеп килә, акыллым, – ди Бәширә апа, мин аңа кунакка килеп керү белән чәй яңартырга керешеп. – Атлас абыегыз китеп барганнан бирле томан эчендә яшәдем бит. Җырларым да бик зарлы-моңлы булды – әле үзем дә карап-тыңлап утырам да, инде биш-алты җырым ялгызлык турында икән! «Парлы мендәрләр» булсынмы ул, «Ялгыз ай», «Салкын» кебек җырларым булсынмы. Шуны аңлап алгач кына үз-үземә әмер бирдем: җитеп торыр! Үз-үземне елатып яшәүдән туктарга кирәк – яшәү бит дәвам итә, яшәү – матур!
– Җырларыгыз да, тавышыгыз да җанны актарып ташлар дәрәҗәдә моңлы шул Сезнең, башкаларны да елата беләсез.
– Моңлы булуымда туган ягым – Бөгелмә районының Карабаш авылы «биноват». Бездә бит табигать искитмәле матур – нефтьле ул якларны икенче Швейцария дип әйтеп китүчеләр дә булды. Менә шул «Швейцария тауларына менгән», Зәй елгасы буенда тәгәрәп үскән кеше буларак, күңел матурлыкны сеңдерә килгәндер инде. Аннан, мин әле күптән түгел генә укыдым кебек – иҗат кешеләре өчен таулар кирәк икән. Шуның кадәр килешәм ул сүзләр белән: тауларның сихәтләндерү көче искиткеч, аларның үз энергетикасы бар. Моңлы булуда әти-әни «гаебе»дә бардыр инде – әтием музыка укытучысы, мандолинада уйный иде. Без – биш туган, бөтенебез дә җырлап үстек, бөтенебез дә моңлы бала булдык.
– Моңлы кеше – үксез кеше, диләр, килешәсезме?
– Эчкә җыеп килгәннәр дә бәгырьгә моң булып утыра. Бөтен ягы түгәрәк, иза күрмәгән, дөньяның артына тибеп яшәүче кешедә моң була алмый – анысы белән килешәм. Үзең аша үткәргәннәр, зыңлап тартылган кыллар тавышта моң булып калка ул.
– Тапталган сорау икәнен белсәм дә, бирми булдыра алмыйм: сәхнәгә нишләп соң килдегез?
– Мин сәхнәнең Казанныкына гына соңарып килдем, ә болай гомерем буе аннан төшкәнем дә булмады. Соңару дигән белән дә килешмим әле – кем әйтмешли, ашка гына соңарып киләләр. Ә сәнгатькә килү өчен һәркемнең үз сәгате бар. Минеке дә вакыты җиткәч кенә сукты. Заманында мин шул ук Салаватлар, Венера Ганиевалар, Гөлданияләр белән конкурсларда катнашып, җиңүләр яулап йөрдем. Алар сәхнәне тормыш үзәгенә әйләндерде ул чорда, ә мин, җиңү яулый идем дә, ашыга-кабалана, Карабашыма кайтып китә, кабат хисапчылык эшенә чума идем.
– Казанда гына калу бер дә ымсындырмадымы?
– Юк, мин ул чорда ялгыз хатын-кыз, иремнән аерылып, ялгызым гына кечкенә бала үстерә идем. Улымны монда алып килеп яшәтер мөмкинлегем булмагандыр, ә баланы анда калдырып, сәхнә дип чабуны уема да кертмәдем. Аннан мин баламның күзенә ничек карарга тиеш?! Җырлыйм әле, танылыйм, дип кенә, баланы бервакытта да икенче планга калдырмас идем. Аллаһы Тәгаләдән соң икенче урында һәрвакыт балам булды.
«Гомер уза» мине танытты
– Хисапчы хезмәте белән иҗат дөньясы бер караганда бер-берсенә якын да тора алмаган кебек инде, Сездә ничек килешеп яшәделәр алар?
– Шул һөнәр иясе булгач, үз юнәлешем белән эшләдем инде. Аны ташлап китәр мөмкинлегем юк иде – таяныр кешем дә, тормыш көтәр терәгем дә үзем булдым. Нефть тармагында эшләсәм дә, сәхнәдән төшермәделәр: «җирле филармония»не мин җитәкли идем. Тавышны да әллә нинди остазлар куймады – табигать көйләп бирде. Әйткәнемчә, Казандагы конкурсларда катнашырга туры килде, аннан чакырулар башланды. Радиога дәштеләр, телевизион проектларда катнаша килдем. Шулай киткәндер инде. Алай таныш-белеш, блат белән йөргән кеше түгелмен. «Гомер уза» дигән, моңа кадәр дә бик күп артистлар башкарып та игътибарны үзенә җәлеп итмәгән җыр минем визит карточкама әйләнде. Менә шул рәвешле, акрынлап, Казан юлында ешлый башладым.
– Сез бу вакытта Атлас абый белән кавышкан булгансыз ич инде?
– Атлас белән шул Бөгелмә НГДУсында эшләгәндә таныштык-кавыштык. Аңарчы, ирсез хатын булганга, кыерсытырга тырышучылар, гайбәт сөйләүчеләр, ялган гаеп ташлаучылар да булмады түгел. Мин ир кеше эшләргә тиешле һәр эшне белә, үзем авыр әйберләр ташучы да (дача кишәрлегемнән өемә кадәр аркамда капчык-капчык бәрәңге-кишер ташу – гадәти күренеш), ремонтын ясаучы да, карарын кабул итүче дә үзем идем. Атласның – зыялы-тәрбияле, акыллы ир-атның тормышымда пәйда булуы, ир канаты астына керү минем өчен Ходай Тәгалә биргән бәхет булды. Ул мине иҗат кешесе икәнемне аңлап кабул итте – һәрвакытта да терәгем иде.
– Авыл кешеләре кабул иттеме соң җырчы булуыгызны?
– Ничек әйтим икән – төрле кеше төрлечәдер. Башта, кара бураннарда зур юл сумкасын кыстырып попуткага чыгып басып, Казанга баруларыма сәерсенүчеләр дә булгандыр. Аннан, мин кичтән яздырып кайткан җырның иртән көтү куганнан соң ук телевизор экраныннан күренүенә шаккатып сокланучылары да җитәрлек булды. Хәер, ул вакытта кем нәрсә әйтсә, кем нәрсә уйласа да – барыбер үземчә эшләгән булыр идем. Ул яктан тәвәккәллек, карар кабул иткәндә бары тик үземә генә ышану канга сеңгән. Табельщица, завсклад, хисапчы эшләрен башкарган хатын-кызмы инде үз-үзендә ышаныч тоймасын?!
«Бәширә, моннан да яхшырак була алмый»
– Казан ничек кабул итте, Бәширә апа?
– Торыр почмагың, сүз катар туган-мазарың булмаган, таныш түгел шәһәрдә ничек булсын инде?! Кеше тавышын озак йоклап ял иттереп, студиягә әзерләнеп килсә, мин катып-калчаеп, иртә-таңнан салкын автобуста 5-6 сәгать чайкалып килгәннән соң төнлә яздыра идем инде. Әле дә чыдаган ул тавыш дигәннәре! Авыл кешесендә түземлек-чыдамлык җитәрлек бит инде ул. Зөфәр Хәйретдинов бик ярдәм итте миңа, концертларына алды, мин аның 70-80 процент җырын башкарганмындыр. Вадим Усманов ул чакта бер миңа гына зур ташламалар ясап, җырлар яздырырга булыша иде – берсен дә онытмаячакмын. Шулай берчак Вадим Усманов белән әллә ничә кат бер үк җырны яздырдык, төн уртасы бит инде, «Бәширә, моннан да яхшырак була алмаячак инде бу», – дип көлешкәч кенә туктадык. Фанатлык көчле булган инде! Алар миндә оеткы барын сизеп ярдәм иткәндер инде, минем канга исә, кыл өзелгәнче тырышып, җиренә җиткереп эшләү дигәннәре сеңгән.
– Аннан акрынлап Казанга күченергә кирәк дигән мәсьәлә калкып чыктымы?
– Иҗат кешесенә Казанда мөмкинлекләр күп инде ул, әмма без, Атлас пенсиягә чыкканчы, Бөгелмәдә тордык әле. Ул, Чернобыльдә булып кайткан кеше буларак, 55 яшендә үк ялга чыкты. Аннан соң күченеп килдек инде.
– Аңарчы Атлас абый танылу алган хатынын берүзен генә юлга-гастрольгә чыгарып җибәрергә каршы булмадымы?
– Безнең арага, кеше сүзе түгел, җил дә үтеп керә алмагандыр. Икебезнең дә тормыш тәҗрибәсе җитәрлек иде, аннан бер-беребезнең кадерен белү дигән нәрсә дә нигез булып торды. Атлас миңа: «Син минем гомеремне озайтучы», – ди торган иде. Миңа да аның белән искиткеч рәхәт булды. Табак-савыт шалтырамый тормагандыр, әмма бер-береңне рәнҗетү, икенче якка каерылу – беркайчан да! Казанга йөрүләремне дә аңлап кабул итте: «Синең урының – сәхнәдә, беркемнең дә сүзенә карама», – ди иде.
– Казан Сездән шәһәр хатыны ясарга омтылдымы, әллә сәхнә төзәтмәләр кертергә кирәген әйттеме?
– Миңа аны Атлас сеңдерде: «Синең көзгегә караганың бармы соң, бәгырь – аннан бит матур хатын-кыз карап тора! Шуны матур итеп киендереп-ясандырып кайт әле», – диде. Алайса мин, базар-кибеткә чыксак, әйдә сиңа менә моны алабыз, дип тотына идем. Атлас ул чакларда: «Миңа берни дә кирәкми, син бит хатын-кыз, син ал», – дип өйрәтә башлады. Аннан китте инде. Кашлар нечкәрде, Казанга килгәч, авырлыгымның 20 килограммы «очты», сумка, яулык ише нәрсәләргә, алтын эшләнмәләргә урын җиткереп булмый башлады. Миндә һәрвакыт ким дигәндә 20ләп сумка бар. Бервакыт шулай Атласка: «Яңа сумка алырга булдым әле, әтисе», – димен. «2-3 атна алганың юк бит инде, әнисе, кәнишне алырга кирәк», – дип көлә бу миннән.
– Хатын-кызның үз-үзен яраттыра белү сәнгате дип атала инде бу.
– Үз-үзен яраткан, үз-үзен хөрмәт иткән хатын-кыз гына ир-атны яраттыра белә. «Ул мине халаттан, чәчем-башым тузган килеш тә ярата», – дигән хатын-кыз сүзенә мәңге ышанмаячакмын. Яратмый ир-ат андый хатынны! Хатын-кыз иркә, алтын-көмеш яратучы, үз-үзенә игътибар жәлләмәүче булырга тиеш. Шундыйларның кадере дә була.
Юк-бар ир-ат минем белән була алмый
– Бәширә апа, Атлас абый арабыздан киткәнгә дә шактый сулар акты. Инде халык мәхәббәтен яулаган, үз агымын алган төпле иҗатыгыз, ипләнгән-сипләнгән тормышыгыз, торыр җирегез, кирәкле бар нәрсәгез дә бар. Түгәрәк бәхет өчен яңа мәхәббәткә йөрәк ачу да кирәктер?
– Юк-бар ир-ат минем белән була алмый шул ул. Мин бит ирләр шөлләп калырлык нәрсәләргә тотына торган тәвәккәл зат, ә янда булырга тиешле парым миннән алда барырлык, инде алдан барырлыгы булмаса, хет яннан атларлык дәрәҗәдәге кеше булырга тиеш. Ә андыйлар сирәк. Мәхәббәткә бик теләп йөрәгемне ачар идем – бу дөньяда һәрнәрсә мәхәббәттән тора, ансыз яшәүнең мәгънәсе дә юк. Туган якны ярату булсынмы ул, әти-әниеңә булган газизлек тоемымы, балаңа булган сәгадәтме – менә шулар яшәтә бит инде безне. Әле яныңда сиңа терәк, хис һәм наз бирерлек асыл ир-ат та булса.
– Тәрәзгә чирткән яз Сезгә, бәлки, анысын да бүләк итәр әле.
– Мин язны бик яратам! Ул бит һәр кешегә яңа тойгы алып килә, язга-назга сусау китерә. Минем шундый җырым да бар бит әле: «Көтәм җылы язны, алып килер назны. » Һәр хатын-кызга шуны теләр дә идем әле – без ел әйләнәсендә әнә шул назлы-иркәле халәттә яшәсәк иде. Мин дә көтәм үз кешемне – аның кайдадыр булуына да ышанам. Бәлки, янымда гынадыр әле ул, бәлки, мин аның ягына борылып карарга гына өлгермәгәнмендер?!
– Мин Сезнең моның кадәр бала күңелле икәнегезне гөманламый да идем, Бәширә апа. Сезгә шәһәрдә яшәүләре җиңел түгелдер?
– Миңа яшәү өчен авыл һавасы кирәк шул. Шуңа, эшем булмаганда, туган якка чыгып китү ягын карыйм. Улым гаиләсе белән Бөгелмәдә яши бит. Кайтам да Карабашыма, яланаяк килеш тауларга йөгерәм – анда минем гавам, анда минем җан сулышым, анда мин – МИН. Шәһәр минеке түгел анысы, үз йортым белән ким дигәндә шәһәр читендә яшәр идем дә бит. Киләчәктә исә, һичшиксез, үз бакчасы, яланаяк йөрерлек җире булган үз өем булыр дип ышанам. Янәшәсенә Карабаш тауларын да күчереп куярмын әле – хыялның канатлары нык ич аның.
Башира насырова личная жизнь дети
Карабашның текә тау битләрендә тәгәрәп үскән, тау холкын үзенә сеңдергән горур, әмма шул ук вакытта нечкә-моңлы кешегәме соң инде җиңел бу тормышта? Адым саен киртәле, зарлы тәкъдир дигәннәре дә сынауны жәлләми бит әле ул – җилкәң генә чыдасын да түземлегең генә җитсен. Эчендәгесен кешегә чыгарып түкмәсә, ташбака төсле, лепердек җанын таш касыкка яшерергә өйрәнсә дә, аның да күргәннәре турында романнар язарлык. Татарстанның атказанган артисты Бәширә апа Насыйрованың сөйләгәннәрен үземә генә сеңдереп, сокланып һәм шаккатып утырам – татар хатын-кызы гына шуның кадәр чыдам һәм түзем була торгандыр инде ул.
Тормышта үзен-үзе «ясаган», хыянәт һәм чир-чорларны үз чыдамлыгы белән генә үткәреп җибәрә алган, кан елатып киткәннәргә дә елмаерга өйрәнгән ул. Һәм иң гаҗәбе – күзендәге елмаюны, тормышны ихластан яратуны җуймаган!…
Балам күзенә ничек карармын?
– И-и, әле бу күзләр яңа гына кабаттан елмаерга өйрәнеп килә, акыллым, – ди Бәширә апа, мин аңа кунакка килеп керү белән чәй яңартырга керешеп. – Атлас абыегыз китеп барганнан бирле томан эчендә яшәдем бит. Җырларым да бик зарлы-моңлы булды – әле үзем дә карап-тыңлап утырам да, инде биш-алты җырым ялгызлык турында икән! «Парлы мендәрләр» булсынмы ул, «Ялгыз ай», «Салкын» кебек җырларым булсынмы… Шуны аңлап алгач кына үз-үземә әмер бирдем: җитеп торыр! Үз-үземне елатып яшәүдән туктарга кирәк – яшәү бит дәвам итә, яшәү – матур!
– Җырларыгыз да, тавышыгыз да җанны актарып ташлар дәрәҗәдә моңлы шул Сезнең, башкаларны да елата беләсез…
– Моңлы булуымда туган ягым – Бөгелмә районының Карабаш авылы «биноват». Бездә бит табигать искитмәле матур – нефтьле ул якларны икенче Швейцария дип әйтеп китүчеләр дә булды. Менә шул «Швейцария тауларына менгән», Зәй елгасы буенда тәгәрәп үскән кеше буларак, күңел матурлыкны сеңдерә килгәндер инде. Аннан, мин әле күптән түгел генә укыдым кебек – иҗат кешеләре өчен таулар кирәк икән. Шуның кадәр килешәм ул сүзләр белән: тауларның сихәтләндерү көче искиткеч, аларның үз энергетикасы бар. Моңлы булуда әти-әни «гаебе»дә бардыр инде – әтием музыка укытучысы, мандолинада уйный иде. Без – биш туган, бөтенебез дә җырлап үстек, бөтенебез дә моңлы бала булдык.
– Моңлы кеше – үксез кеше, диләр, килешәсезме?
– Эчкә җыеп килгәннәр дә бәгырьгә моң булып утыра. Бөтен ягы түгәрәк, иза күрмәгән, дөньяның артына тибеп яшәүче кешедә моң була алмый – анысы белән килешәм. Үзең аша үткәргәннәр, зыңлап тартылган кыллар тавышта моң булып калка ул.
– Тапталган сорау икәнен белсәм дә, бирми булдыра алмыйм: сәхнәгә нишләп соң килдегез?
– Мин сәхнәнең Казанныкына гына соңарып килдем, ә болай гомерем буе аннан төшкәнем дә булмады. Соңару дигән белән дә килешмим әле – кем әйтмешли, ашка гына соңарып киләләр. Ә сәнгатькә килү өчен һәркемнең үз сәгате бар. Минеке дә вакыты җиткәч кенә сукты. Заманында мин шул ук Салаватлар, Венера Ганиевалар, Гөлданияләр белән конкурсларда катнашып, җиңүләр яулап йөрдем. Алар сәхнәне тормыш үзәгенә әйләндерде ул чорда, ә мин, җиңү яулый идем дә, ашыга-кабалана, Карабашыма кайтып китә, кабат хисапчылык эшенә чума идем.
– Казанда гына калу бер дә ымсындырмадымы?
– Юк, мин ул чорда ялгыз хатын-кыз, иремнән аерылып, ялгызым гына кечкенә бала үстерә идем. Улымны монда алып килеп яшәтер мөмкинлегем булмагандыр, ә баланы анда калдырып, сәхнә дип чабуны уема да кертмәдем. Аннан мин баламның күзенә ничек карарга тиеш?! Җырлыйм әле, танылыйм, дип кенә, баланы бервакытта да икенче планга калдырмас идем. Аллаһы Тәгаләдән соң икенче урында һәрвакыт балам булды.
«Гомер уза» мине танытты
– Хисапчы хезмәте белән иҗат дөньясы бер караганда бер-берсенә якын да тора алмаган кебек инде, Сездә ничек килешеп яшәделәр алар?
– Шул һөнәр иясе булгач, үз юнәлешем белән эшләдем инде. Аны ташлап китәр мөмкинлегем юк иде – таяныр кешем дә, тормыш көтәр терәгем дә үзем булдым. Нефть тармагында эшләсәм дә, сәхнәдән төшермәделәр: «җирле филармония»не мин җитәкли идем. Тавышны да әллә нинди остазлар куймады – табигать көйләп бирде. Әйткәнемчә, Казандагы конкурсларда катнашырга туры килде, аннан чакырулар башланды. Радиога дәштеләр, телевизион проектларда катнаша килдем. Шулай киткәндер инде. Алай таныш-белеш, блат белән йөргән кеше түгелмен. «Гомер уза» дигән, моңа кадәр дә бик күп артистлар башкарып та игътибарны үзенә җәлеп итмәгән җыр минем визит карточкама әйләнде. Менә шул рәвешле, акрынлап, Казан юлында ешлый башладым.
– Сез бу вакытта Атлас абый белән кавышкан булгансыз ич инде?
– Атлас белән шул Бөгелмә НГДУсында эшләгәндә таныштык-кавыштык. Аңарчы, ирсез хатын булганга, кыерсытырга тырышучылар, гайбәт сөйләүчеләр, ялган гаеп ташлаучылар да булмады түгел. Мин ир кеше эшләргә тиешле һәр эшне белә, үзем авыр әйберләр ташучы да (дача кишәрлегемнән өемә кадәр аркамда капчык-капчык бәрәңге-кишер ташу – гадәти күренеш), ремонтын ясаучы да, карарын кабул итүче дә үзем идем. Атласның – зыялы-тәрбияле, акыллы ир-атның тормышымда пәйда булуы, ир канаты астына керү минем өчен Ходай Тәгалә биргән бәхет булды. Ул мине иҗат кешесе икәнемне аңлап кабул итте – һәрвакытта да терәгем иде.
– Авыл кешеләре кабул иттеме соң җырчы булуыгызны?
– Ничек әйтим икән – төрле кеше төрлечәдер. Башта, кара бураннарда зур юл сумкасын кыстырып попуткага чыгып басып, Казанга баруларыма сәерсенүчеләр дә булгандыр. Аннан, мин кичтән яздырып кайткан җырның иртән көтү куганнан соң ук телевизор экраныннан күренүенә шаккатып сокланучылары да җитәрлек булды. Хәер, ул вакытта кем нәрсә әйтсә, кем нәрсә уйласа да – барыбер үземчә эшләгән булыр идем. Ул яктан тәвәккәллек, карар кабул иткәндә бары тик үземә генә ышану канга сеңгән. Табельщица, завсклад, хисапчы эшләрен башкарган хатын-кызмы инде үз-үзендә ышаныч тоймасын?!
«Бәширә, моннан да яхшырак була алмый»
– Казан ничек кабул итте, Бәширә апа?
– Торыр почмагың, сүз катар туган-мазарың булмаган, таныш түгел шәһәрдә ничек булсын инде?! Кеше тавышын озак йоклап ял иттереп, студиягә әзерләнеп килсә, мин катып-калчаеп, иртә-таңнан салкын автобуста 5-6 сәгать чайкалып килгәннән соң төнлә яздыра идем инде. Әле дә чыдаган ул тавыш дигәннәре! Авыл кешесендә түземлек-чыдамлык җитәрлек бит инде ул. Зөфәр Хәйретдинов бик ярдәм итте миңа, концертларына алды, мин аның 70-80 процент җырын башкарганмындыр. Вадим Усманов ул чакта бер миңа гына зур ташламалар ясап, җырлар яздырырга булыша иде – берсен дә онытмаячакмын. Шулай берчак Вадим Усманов белән әллә ничә кат бер үк җырны яздырдык, төн уртасы бит инде, «Бәширә, моннан да яхшырак була алмаячак инде бу», – дип көлешкәч кенә туктадык. Фанатлык көчле булган инде! Алар миндә оеткы барын сизеп ярдәм иткәндер инде, минем канга исә, кыл өзелгәнче тырышып, җиренә җиткереп эшләү дигәннәре сеңгән.
– Аннан акрынлап Казанга күченергә кирәк дигән мәсьәлә калкып чыктымы?
– Иҗат кешесенә Казанда мөмкинлекләр күп инде ул, әмма без, Атлас пенсиягә чыкканчы, Бөгелмәдә тордык әле. Ул, Чернобыльдә булып кайткан кеше буларак, 55 яшендә үк ялга чыкты. Аннан соң күченеп килдек инде.
– Аңарчы Атлас абый танылу алган хатынын берүзен генә юлга-гастрольгә чыгарып җибәрергә каршы булмадымы?
– Безнең арага, кеше сүзе түгел, җил дә үтеп керә алмагандыр. Икебезнең дә тормыш тәҗрибәсе җитәрлек иде, аннан бер-беребезнең кадерен белү дигән нәрсә дә нигез булып торды. Атлас миңа: «Син минем гомеремне озайтучы», – ди торган иде. Миңа да аның белән искиткеч рәхәт булды. Табак-савыт шалтырамый тормагандыр, әмма бер-береңне рәнҗетү, икенче якка каерылу – беркайчан да! Казанга йөрүләремне дә аңлап кабул итте: «Синең урының – сәхнәдә, беркемнең дә сүзенә карама», – ди иде.
– Казан Сездән шәһәр хатыны ясарга омтылдымы, әллә сәхнә төзәтмәләр кертергә кирәген әйттеме?
– Миңа аны Атлас сеңдерде: «Синең көзгегә караганың бармы соң, бәгырь – аннан бит матур хатын-кыз карап тора! Шуны матур итеп киендереп-ясандырып кайт әле», – диде. Алайса мин, базар-кибеткә чыксак, әйдә сиңа менә моны алабыз, дип тотына идем. Атлас ул чакларда: «Миңа берни дә кирәкми, син бит хатын-кыз, син ал», – дип өйрәтә башлады. Аннан китте инде. Кашлар нечкәрде, Казанга килгәч, авырлыгымның 20 килограммы «очты», сумка, яулык ише нәрсәләргә, алтын эшләнмәләргә урын җиткереп булмый башлады. Миндә һәрвакыт ким дигәндә 20ләп сумка бар. Бервакыт шулай Атласка: «Яңа сумка алырга булдым әле, әтисе», – димен. «2-3 атна алганың юк бит инде, әнисе, кәнишне алырга кирәк», – дип көлә бу миннән…
– Хатын-кызның үз-үзен яраттыра белү сәнгате дип атала инде бу…
– Үз-үзен яраткан, үз-үзен хөрмәт иткән хатын-кыз гына ир-атны яраттыра белә. «Ул мине халаттан, чәчем-башым тузган килеш тә ярата», – дигән хатын-кыз сүзенә мәңге ышанмаячакмын. Яратмый ир-ат андый хатынны! Хатын-кыз иркә, алтын-көмеш яратучы, үз-үзенә игътибар жәлләмәүче булырга тиеш. Шундыйларның кадере дә була.
Юк-бар ир-ат минем белән була алмый
– Бәширә апа, Атлас абый арабыздан киткәнгә дә шактый сулар акты. Инде халык мәхәббәтен яулаган, үз агымын алган төпле иҗатыгыз, ипләнгән-сипләнгән тормышыгыз, торыр җирегез, кирәкле бар нәрсәгез дә бар. Түгәрәк бәхет өчен яңа мәхәббәткә йөрәк ачу да кирәктер?
– Юк-бар ир-ат минем белән була алмый шул ул. Мин бит ирләр шөлләп калырлык нәрсәләргә тотына торган тәвәккәл зат, ә янда булырга тиешле парым миннән алда барырлык, инде алдан барырлыгы булмаса, хет яннан атларлык дәрәҗәдәге кеше булырга тиеш. Ә андыйлар сирәк. Мәхәббәткә бик теләп йөрәгемне ачар идем – бу дөньяда һәрнәрсә мәхәббәттән тора, ансыз яшәүнең мәгънәсе дә юк. Туган якны ярату булсынмы ул, әти-әниеңә булган газизлек тоемымы, балаңа булган сәгадәтме – менә шулар яшәтә бит инде безне. Әле яныңда сиңа терәк, хис һәм наз бирерлек асыл ир-ат та булса…
– Тәрәзгә чирткән яз Сезгә, бәлки, анысын да бүләк итәр әле.
– Мин язны бик яратам! Ул бит һәр кешегә яңа тойгы алып килә, язга-назга сусау китерә. Минем шундый җырым да бар бит әле: «Көтәм җылы язны, алып килер назны…» Һәр хатын-кызга шуны теләр дә идем әле – без ел әйләнәсендә әнә шул назлы-иркәле халәттә яшәсәк иде. Мин дә көтәм үз кешемне – аның кайдадыр булуына да ышанам. Бәлки, янымда гынадыр әле ул, бәлки, мин аның ягына борылып карарга гына өлгермәгәнмендер?!
– Мин Сезнең моның кадәр бала күңелле икәнегезне гөманламый да идем, Бәширә апа. Сезгә шәһәрдә яшәүләре җиңел түгелдер?
– Миңа яшәү өчен авыл һавасы кирәк шул. Шуңа, эшем булмаганда, туган якка чыгып китү ягын карыйм. Улым гаиләсе белән Бөгелмәдә яши бит. Кайтам да Карабашыма, яланаяк килеш тауларга йөгерәм – анда минем гавам, анда минем җан сулышым, анда мин – МИН. Шәһәр минеке түгел анысы, үз йортым белән ким дигәндә шәһәр читендә яшәр идем дә бит… Киләчәктә исә, һичшиксез, үз бакчасы, яланаяк йөрерлек җире булган үз өем булыр дип ышанам. Янәшәсенә Карабаш тауларын да күчереп куярмын әле – хыялның канатлары нык ич аның…
Этот певец из Казахстана прославился в конце 90-х после презентации песни «Мальчик хочет в Тамбов». Однако прожил на свете Мурат Насыров всего 37 лет. По официальной версии, ушел из жизни добровольно в состоянии депрессии, выбросился из окна своей квартиры на пятом этаже.
С тех пор прошло 13 лет. У музыканта осталась жена и двое детей. Стало интересно, что изменилось в их жизни за эти годы, чем занимаются и как выглядят сегодня?
Личная жизнь Мурата Насырова
Со своей будущей женой Натальей Бойко музыкант познакомился в Гнесинском училище. Девушка тоже обучалась вокалу, выступала под творческим псевдонимом Селена. Это не была любовь с первого взгляда, Насырову пришлось долго и упорно ухаживать за возлюбленной. Она согласилась с ним встречаться только через полгода.
Официально в ЗАГС влюбленные не ходили. В 1999 году праздновали свадьбу исключительно по уйгурским традициям. Так что Мурат и Наталья официально не были расписаны, но влюбленных это не заботило. Позднее, в 1996 году в семье родилась дочь Лия, а в 2000-м – сын Аким. Когда певца не стало, дочери исполнилось 11, сыну – 7 лет.
Мурат Насыров трепетно относился к детям, а вот отношения с женой были противоречивыми. Общие знакомые вспоминали, что музыкант часто ссорился с Натальей. За последние годы количество ссор в звездном семействе резко возросло.
Однако они также бурно мирились и даже планировали в 2007-м пожениться по российским законам. Насыров даже подарил ей свадебное платье. Правда, до ЗАГСа дело снова не дошло. Певца неожиданно не стало.
Наталья Бойко сегодня
Когда певца не стало, Наташа осталась одна с двумя малолетними детьми на руках. Постоянного дохода не было, музыкант при жизни с легкостью расставался с деньгами, изрядно тратился на друзей и творчество. Бойко досталась столичная квартира Мурата Насырова, где она проживает по сегодняшний день.
ВКонтакте (с дочкой)
После смерти мужа Наталья бралась за любую подработку. Бойко преподавала вокал, трудилась бэк-вокалисткой популярной группы «А-Студио». Замуж вдова Насырова больше не вышла, занималась творчеством и воспитанием детей. Женщина по-прежнему общается с родителями покойного супруга и часто наведывается в Алма-Ату. Именно там находится могила ее любимого Мурата Насырова.
Наталья Бойко сейчас
Наталья Бойко гордится достижениями детей, но подробности своей личной жизни вот уже долгие годы старается не афишировать.
Уже несколько лет женщина занимается преподавательской деятельностью, дает частные уроки вокала. О покойном муже говорит в настоящем времени.
Лия Насырова
Дочери музыканта сегодня – 24 года. После школы она успешно отучилась в Академии им. Плеханова на факультете международной экономики.
С детства Лия занималась музыкой, хорошо играет на гитаре и поет. Однако с творчеством свою профессию не связала. Лия не замужем, детей нет. Девушка активно ведет социальные сети, а в интервью часто вспоминает отца.
Лия Насырова боготворит свою мать, считает ее иконой стиля и настоящей женщиной. Девушка уверена, что унаследовала от нее все самые лучшие черты характера. А вот внешне больше похожа на своего покойного родителя.
Аким Насыров
В 2020 году единственный сын музыканта отметит свое 20-летие. Аким пошел по стопам отца и также поступил в Гнесинское училище. Сегодня успешно учится и строит дальновидные планы на будущее.
От звездного родителя Аким Насыров унаследовал творческую натуру. Парень пишет тексты песен, отлично играет на саксофоне, занимается аранжировкой и активно продвигает свое творчество. Аким внешне похож на Мурата Насырова, имеется определенное сходство и в голосе. Парень не женат, любимые женщины – мама и старшая сестра.
Известно, что Лия и Аким Насыровы получили от отца неплохое наследство. Помимо столичной квартиры, они имеют авторские права на все песни своего знаменитого родителя. Свято хранят память о нем!
За несколько дней до смерти, Мурат, по словам родного брата, написал четверостишие:
«Сердце стучит, пульсирует кровь,
Работая с мыслями в такт,
А ты не решаешься сделать один,
Лишь один решающий шаг…»
Немногие знают, каково жить с людьми, попавшими в наркотическую зависимость. Страх за близкого, который падает в пропасть, однажды сменяется тупым безразличием, поскольку невозможно постоянно жить в напряжении и ожидать самого страшного.
Лишь ужас от того, что семейная тайна может стать достоянием общественности, заставляет родственников заботиться о невменяемом человеке и надеяться, что однажды он придет себя. Однако случаи излечения наркоманов можно пересчитать по пальцам, вот и Насырову анонимное лечение в клинике не помогло – на фоне зависимости у певца прогрессировала депрессия, и желание покончить жизнь самоубийством возникало не раз. В страшный момент, когда Насыров, сметая на своем пути тещу, пытался уйти к «зовущему его Баги» (Баглану Садвакасову), жены дома не было. На мобильный ей позвонила дочка, закричав, что папа хочет выброситься из окна. По словам Наташи, она сразу развернула машину и бросилась домой. Супруга безоговорочно поверила ребенку, и мы, наверное, никогда не узнаем, сколько раз мужественная девушка уже спасала супруга от страшного поступка. Да и теща, находившаяся дома, утверждает, что Мурат сначала пытался выброситься с крыши, однако она вместе с соседями сумела остановить зятя и вернуть в квартиру. Певец шагнул в бездну задолго до того, как об этом узнали досужие сплетники. Мир не видел слез женщин, но думается, что и Наталье Бойко и ее матери пришлось пережить массу страданий, по сути ежедневно подвиг спасения гибнущего человека.
Наталье теперь придется поднимать детей, а она не имеет никаких прав на имущество Насырова – супруги жили в гражданском браке. Молодые люди познакомились во время учебы в Гнесинке, Мурат из Казахстана, Наталья – из эстонской Нарвы. Восток и Запад, лед и пламень, различие жизненных укладов не могло не сказаться на семейных отношениях. Даже когда девушка забеременела, Насыров не спешил оформить отношения.
Певец родился в религиозной семье, его отец – истинный мусульманин, мулла и здесь свято чтили все традиции.
– Я не выполнил главный долг младшего в семье, – рассказывал сам Мурат. – Я был обязан остаться в доме и хранить родительскую старость. Но поехал в Москву. Можете себе представить, каким ударом это было для моих родителей? И мне стыдно и больно от этого… А потом еще и моя встреча с Наташей, по их понятиям «иноверкой»… Родителям я ничего не говорил о ней до тех пор, пока не родилась дочка Лия.
Как сейчас объясняет Наталья, супруги не спешили идти в загс, боясь «спугнуть хорошие отношения». На самом деле причина была в семье Мурата, не желавшей родниться с русской невесткой. Правда, когда родился второй ребенок, молодым прочитали Никах, но вряд ли этот мусульманский обряд удовлетворил гражданскую жену, ориентированную на католицизм.
– Мне нелегко далось венчание по-мусульмански, – признается она.
И действительно, чуждый ритуал и должен восприниматься как «ненастоящий», как игра, а хочется ведь, чтобы «все по-людски».
Понятно, что Наталье, как и любой представительнице прекрасного пола хотелось выйти замуж в белом платье. Но не сбылось.
Не сложилась у Натальи и карьера, хотя как утверждают знакомые, девушка обладает отличными вокальными данным. Она попробовала создать собственный проект и выступать под псевдонимом Селена, но забеременела вторым ребенком, и про сцену пришлось забыть. Хотя иногда Наталья выступала в группе Мурата, оставаясь в тени бэк-вокала.
Никто не спорит, возможно, так оно и должно быть. Россия всегда славилась женщинами, способными на самопожертвование, готовых отказаться от всего ради мужа и детей. И кто знает, может быть, мы никогда не узнали артиста Насырова, если бы ему на пути не встретилась девушка, безумно полюбившая его.
17 СЕНТЯБРЯ 1988 ГОДА выпрыгнул из окна Александр Башлачев.
9 МАЯ 1991 ГОДА утопилась Янка Дягилева.
12 АПРЕЛЯ 1993 ГОДА выбросился из окна гитарист группы «Алиса» Игорь Чумычкин.
20 ИЮЛЯ 1994 ГОДА выбросился с 15-го этажа из окна вокалист «Лесоповала» Сергей Никитин.
1 СЕНТЯБРЯ 1998 ГОДА выбросился с шестого этажа солист «Иванушки Интернешенел» Игорь Сорин
Нашли опечатку в тексте? Выделите её и нажмите ctrl+enter