айсылу султанова певица биография
Айсылу Султанова (Хаматова)
Айсылу Султанова запись закреплена
Айсылу Султанова запись закреплена
Дети, родители и педагоги
Это пособие предназначено, как для работы в классе, так и для самостоятельной работы ребенка дома
Памятки и таблицы по математике
Айсылу Султанова запись закреплена
Галина Сатвалова
Айсылу Султанова запись закреплена
🎧🎧Татарча видео һәм җырлар🎧🎧
ДОГА — БӨТЕН АВЫРУЛАРДАН ДӘВА
Әйе, Коръән – ул бөтен авырулардан дәва. Ләкин без бүген бу изге Китапның илаһи көче хакында белеп кенә бетермибез. Ә анда әйтелгән: «Әгәр ошбу Коръәнне тауга иңдергән булсак, әлбәттә, ул тауны курыккан хәлдә күрер идең: ул Аллаһыдан курыкканнан ярылыр иде», – диеп (59 сүрә: 21 аять.) Коръән белән дәвалану шәригатьтә билгеле.
Показать полностью. 17 сүрәнең 82 аятендә: «Бу мөэминнәрнең күңелләренә шифалы аятьләрне вә Коръәннән рәхмәтле хөкемнәрне иңдерәбез, әмма Коръән белән гамәл кылмаган залимнәргә Коръән аятьләре хәсрәтне вә һәлакәтне генә арттырыр», – диелгән.
Традицион медицина кешеләргә ярдәм итә алмаган чакларда да, Коръән аятьләре белән дәвалана алу очраклары хакында күп мисаллар китерергә булыр иде. Ләкин, билгеле, Коръән белән дәвалану өчен, Аллаһы Тәгаләнең барлыгына һәм Коръәнгә ышанырга кирәк.
Дәвалануда еш кулланыла торган сүрәләр: «Фатиха», «Ихлас», «Аятел-көрси», «Фәләкъ», «Нәс», «Инширах», шулай ук «Лилләһи» аятьләре һәм төрле сүрәләрдән күп кенә башка аерым аятьләр.
Аятьләрне уку гына түгел, ә зәгъфран (шафран) һәм роза чәчәкләре белән язу куллану ысуллары да бар. Мәсәлән, суга зәгъфран салып, берничә минуттан соң кара (чернила) белән яза торган чиста ручкага җыеп алып, авыруның күрсәтелгән җиренә, яки сурәтсез чиста тәлинкәгә, яисә чиста кәгазьгә языла. Зәм-зәм яки чишмә суы куллансаң яхшырак.
Авыруларны дәвалауның төрле вариантлары бар. Бүген шуларның икесе белән танышыйк.
1. “Ихлас” (112 сүрә) сүрәсен 3 тапкыр зәгъфран яки роза белән тәлинкәгә язарга. Язма кипкәч, аны су белән юарга, шул суны авыруга көненә 3 тапкыр 3 көн дәвамында эчәргә һәм бу көннәрне Ихлас сүрәсен көн саен 3 тапкыр укырга.
2. “Фатиха” (1 сүрә) сүрәсен 7 тапкыр суга карап укырга. Бер атна дәвамында шул суны эчәргә һәм Коръәнне укырга тырышырга.
1. “Көрси” аятен (2 сүрә, 255 аять) укырга.
2. Аннары шул ук 2 сүрәдән 257 аятьне укырга (бисмилләһ белән башлап).
3. Аннан соң “Гыймран” сүрәсенең башын укырга (3 сүрә), 1 һәм 2 аятьләр.
4. Төнге намаздан соң (Тәхәҗҗүд намазы) ураза тотарга ниятләргә (бу көн дүшәмбе яки пәнҗешәмбе булса әйбәтрәк). Аллаһы Тәгаләдән үзеңә яки теләгән кешегә сәламәтлек сорарга.
Өшкерү
Кешене кеше өшкерергә тиешме? Өшкерсәң, зәхмәте үзеңә сирпелмәсме? Ничек үзеңне сакларга, авыру кеше чирен ничек куарга? Бу сорауларга җавапны кешеләрдән сораштырам, газеталарда күрсәм, альбомга теркәп барам. Миңа Сарманда кешеләрне дәва кылучы Наҗия исемле хатын белән очрашырга туры килде. Өен таптым:
– Әби, миңа берни кирәкми, кешеләрне ничек өшкерәсең? Ничек дәвалыйсың?
– Утыр әле, кызым, бир беләгеңне, – ди.
Күлмәк җиңен күтәрде, кан тамырына көзге куйды. Көзгедән иремнең бөтен холкын ачып салды. Могҗиза түгелмени? Мине, иремне бер тапкыр күрмәгән-белмәгән хатын шулай тиз генә барысын да дөрес итеп күрде.
Мин барында гына да ничә кеше килде. Урыс, керәшен, татар – барысын да өшкерә.
Наҗия әбигә Назыйм белән апасының малаен алып бардык. Балада эпилепсия. Бер бардык, бала терелеп киткәндәй булды. Бер ай чирләмәде. Кабат авыруы кузгалгач, тагын әбигә киттек. Үзе дә авырый икән. Шул халәтендә дә егетебезне өшкереп җибәрде. Бер атнадан әбинең үлгән хәбәре ишетелде… Күрәсең, үзен чистарта алмаган…
Икенче тапкыр Чаллы элеватор тавында яшәүче өшкерүче әби белән очрашырга туры килде. Өч ир баласы бар. Өчесе дә югары дәрәҗәгә күтәрелгән, әмма өчесенең дә гаилә бәхете юк.
Әби килүчеләрнең барысын да ихластан дәва кыла. Аңа урысы да, чуашы да, татары да – бер. Бу талант 6 яшьтә беленә башлаган, куллары сизә. Сугыш вакытында табиб ярдәмчесе булган. Кешеләр күп килә. Шифасын табалар. Минем алда гына да берничә ир кешенең билен төзәтеп җибәрде. Күрәсең, бу әби дә үзен чистарта алмый.
Мин ул вакытларда намазга өйрәнгән идем, кешеләрне вәгазьлим. Әллә вакыты сукты, өшкерү җиле минем иремә – Иске Теләнче имам-хатыйбы Назыймга да кагылды. Энесе Әмин каз бәбкәләре саклап утырганда, җиргә ятып торган, йокымсырап киткән. Уянган, муен башны тотмый, баш төшеп китә.
Әмин башын кулы белән тотып, Назыймга килә. Назыйм белгән догалары белән өшкерә. Баш урынына утыра.
Күршенең кызын эт куркыткан, бала сүзен әйтә алмый башлаган. Ирем өшкерде, шифасы тиде. Әнисе сөенеп туя алмый. Саный китсәң, өшкертергә килеп, шифа алучылар байтак. Үземнең дә ике тапкыр билем ычкынды, ул дәвалады.
Бер җомгада “Тәүбә” мәчетендә бер егет вәгазь сөйли:
– Мин Себердә яши идем, авырый башладым. Кемнәргә генә күренмәдем, кая гына бармадым. Шифасы тигән кебек була, озак та үтми, чирем кабат кузгала. Бер бабай киңәш бирде: “Кешедән ярдәм сорама, бу – гөнаһ, Аллаһы Тәгаләдән турыдан-туры сора. Кешедән ярдәм сорау кыеклатып сорау була. Ул да синең кебек кеше, чирең китеп бетмәс, җаныңны борчыр”, – ди. “Бабай, турыдан-туры сорау ничек була?” – дим. “Намаз, намаз. Намазга өйрән”, – диде. Мин намазга бастым. Аллага шөкер, – ди.
Әйтерсең Аллаһы Тәгалә мине сыный. Таздагы суны күтәреп салганда, билем кабат ычкынды. Җомга көн, мине мәчеттә көтәләр. Гарип калу бик тиз икән. Кәкрәйгән килеш Чаллыга китәргә җыендым. Назыйм:
– Кулым белән сыпырып карыйммы, – ди.
– Рәхмәт, чирен Аллаһы Тәгалә миңа бирде, үземне-үзем дәва кылырга тиешмен, – дидем.
Чаллыдан кәкре килеш кайттым. Кич йоклар алдыннан:
– Йә Раббым, бу чирне миңа гөнаһым өчен бирдең. Белеп кылган, белми кылган гөнаһым бардыр. Кичер, Раббым, бер генә көн Ураза (ул кешенең гөнаһларын ярлыкый) тота алсам иде, – дидем.
Йоклар алдыннан арыш онын суга басып, камыр ясадым, эчен сыек май белән майладым. Билемә яптым. Һәр чирнең үз догасы бар. Догалар укыдым. Иртән уразага кердем. Кичкә мин сабый баладай сәламәт идем.
Назыйм өшкерә башлагач, кайлардан гына килмиләр. Сөйләштерә башласаң, күбесендә эчке пычраклык тамыр җәйгән. Кайсы ирен, кайсы каенатасын, кайсы туганын гафу итми. Шушы кешене дәва кылып буламы соң? Кеше Аллаһы Тәгаләдән курыксын, үзен яратсын. Үзен яраткан кеше беркемгә дә ачу сакламый. Без хөкемдар булырга тиеш түгел. Аллаһы Тәгалә хөкем итсен. Күп чир сөенә белмәүдән, рәхмәт әйтә алмаудан, кечкенә йөрәгеңне чүп-чар белән тутырып газапланудан килә. Чир тәндә түгел, ә җанда, ди. Тәнгә нәрсә кирәклеген беләбез (ашыйбыз-эчәбез), ә җанга нәрсә кирәген белергә теләмибез, иренәбез, кешедән эзлибез.
Баксаң, өшкерүнең дә үз кануны бар икән. Айның 4-6-9 көннәрендә, сишәмбе, пәнҗешәмбе, җомга кешене өшкерергә ярамый. Өшкертергә килүче, башыннан ук су коенып: “Беркемдә дә ачуым юк, үзеңә тапшырдым, Раббым”, – дип үзен чистартып килсен. Аллаһы Тәгаләдән сихәт сорасын.
Мин пенсиягә чыккач, әнием абыйлардан безгә кунакка килде. Әниемнең күзләре гел күрми, сукыр. Бер ел торгач, әни нәрсәдер күрә башлады. “Монда чәчләрен туздырып утыралар”, – дип су сибә, куа, ә мине күрми.
Назыйм өшкереп тә карады, файдасы юк. Күзенә күренә торганнарга сугарга миләш агачыннан чыбык та ясап бирде. Кыскасы, ике айлап бик җәфаланды. Үз әниемнең газапланганын күрү миңа бигрәк авыр. Мондый хәлгә таручылар хәлемне аңлыйдыр. Бәхеткә, Рамил Юнысның “Җенләнү” дигән мәкаләсе басылып чыккан иде. Альбом арасыннан алып укыдым. Аллаһы Тәгаләгә тапшырып, әниемне үзем өшкерергә булдым. Зәхмәт сирпелмәсен өчен, госел коендым. Аннан аякларыңны юам дип, әниемне суга кертеп утыртып, баштанаяк юындырып, киендереп, янәшәмә утырттым. Торып китмәсен дип, күлмәк итәген күлмәгенә бәйләдем, үзен култыклап, дога укырга керештем. Укып бетергәч, багышладым.
– Йә Раббым, ярлыка әниемнең, үземнең гөнаһларымны, әниемә сихәтлек бир дип, Аллаһы Тәгаләгә ялвардым. Бу минем өчен чын могҗиза, әнием ике көн рәхәтләнеп йоклады. Бер тапкыр да интектермәде. Бездә биш ел торды. Догалар укысам, бик ярата иде.
Үлем сәгате җиткәнен Аллаһы Тәгалә күңеленә белгерткәндер:
– Кызым, ачуланма, мин абыеңа кайтып, үз өемдә үлим инде, – ди.
Үзе өйдәге торбаны шакылдата.
– Әхмәтзәки, килеп ал, мин сезгә кайтып үлим, – ди.
Әйтерсең абыйга ишеттерделәр. Бер пакет җимеш күтәреп, килеп керде. Әниемне алып кайтып та китте. 18 көннән әни бакыйлыкка күчте. Урыны оҗмахта булсын.
Сүземне кыскартып, шуны әйтәсем килә: кешене өшкерү бик куркыныч. Белер-белмәс тотынырга ярамый. Шайтан юләр түгел, кайда йомшак җир барын бик яхшы белә… Һәр кеше чистарынып, Аллаһы Тәгаләдән үзе сорасын.
Чир әҗәлгә генә тимәсен. Ә әҗәлгә дәва юк. Үлемнән исә куркасы түгел. Балаларыбыз безгә догачы булса иде. Аллаһы Тәгалә барыбызның тәүбәләрен кабул кылсын, гөнаһларыбызны ярлыкасын. Бездән калган гөнаһлар белән балаларыбыз газапланмасын, безгә рәнҗемәсеннәр.
Тукай районы, Иске Теләнче авылы
Айсылу Султанова запись закреплена
Дошкольник | Развитие и обучение малышей
Айсылу Султанова запись закреплена
Телеканал Туган Тел
АЯТЕЛКӨРСИНЕ ГЕЛ УКЫП ЙӨРЕГЕЗ.
Әгүүзү билләәһи минәш-шәйтаанир-раҗиим. Бисмилләһир-рахмәәнир-рахиим. Әллааһү ләә иләәһә иллә һүәл-хәййүл-каййүм. Ләә тәъхүзүһүү синәтү-үә ләә нәүм. Ләһү мәә фис-сәмәәүәәти үә мә фил-әрдъ. Мәң зәл-ләзии йәшфәгү гиндәһүү илләә би’ изниһ. Йәгләмү мәә бәйнә әйдииһим үә мәә хальфәһүм. Үә ләә йүхиитуунә бишәй’им-мин гилмиһии илләә бимәә шәә. Үәсигә күрсиййүһүс-сәмәәүәәти үәл-әрд. Үә ләә йә’үдүһүү хифзуһүмәә. Үә һүәл-гәлиййүл-гәзыйм.
Показать полностью.
Мәгънәсе.
Аллаһның Үзеннән башка Илаһи кодрәткә ия һәм тәңре булырдай һичберкем юк. Аллаһ мәңге тере, һаман халык белән идарә итеп торучы. Аның йоклау сыйфаты юк. Күкләрдәге һәм җирдәге бөтен нәрсә Аныкы гына. Аллаһның рөхсәте булмаганда беркем дә шәфәгать кыла алмый. Ул Үзе яралтканнарның алда ни күрәчәген, үткәндә ни күргәннәренең кылганын, кылмаганын, кылачагын, белгәнен, белмәгәнен, яшергәнен, яшермәгәнен барысын да белеп тора. Кешеләр аның гыйлеменнән башка үзбелдекләре белән берни эшли алмас. Аның көрсие Күкләрне һәм Җирне үз эченә алган. Аллаһка Күкләрне, Җирне саклап тору һич тә кыен түгел. Аллаһ гаять бөек, галәмәт тә олуг.
Бу Аятелкөрси аяте Аллаһы Тәгаләне, тәүһидне олылауны, Аллаһының сыйфатларын үз эченә алу җәһәтеннән Коръән сүрәләре һәм аятьләре арасында мөхтәрәм аять була. Шуның өчен дә Пәйгамбәребез Мөхәммәд гәләйһиссәләм, Бер кеше Аятелкөрсине һәр фарыз намаздан соң укыса, ул кеше хәзер оҗмахка керер иде. Ләкин оҗмахка керүдән тыйган нәрсә үлем генә. Аллаһының дусты һәм Аңа гыйбадәт кылучы Аятелкөрсине даими укыр, һәрбер кеше йокларга яткач, Аятелкөрсине укыса, Аллаһы Тәгалә бу укучыга һәм күршеләренә иминлек бирер, — диде.
1. Әлеге аять Коръәннең иң олы аятьләреннәндер.
2. Аятелкөрси җеннәрнең усаллыгыннан иртәдән кичкә, кичтән иртәгә кадәр саклар.
3. Аятелкөрси Коръәннең дүрттән бер өлешенә тиң.
4. Әгәр дә берәү мәҗбүри намазлардан соң даими әлеге аятьне укыса, аны җәннәттән бары тик үлем генә аерып торыр.
5. Әлеге аятьне һәр мәҗбүри намаздан соң укыса, ул икенче намазга кадәр иминлектә булыр.
6. Ишектән кергәндә Аятелкөрси укылса, ул өйдән шайтан качып китәр.
7. Аятьне укучы үзе, аның гаиләсе, өе, байлыгы, хәтта, 40 күршесе дә имин булыр.
8. Карак Аятелкөрси укучы янына якын да килмәс.
9. Әгәр дә Аятелкөрси Бәкара сүрәсенең соңгы аяте белән
286 аять
«Раббәнәә ләә түәәхыйзнәә ин нәсиинәә әү әхътаэнәә. Раббәнәә вә ләә тәхмил галәйнәә исраң кәмәә хәмәлтәһүү галәлләзиинә миң кабелинәә. Раббәнәә вә ләә түхәммилнәә мәә ләә таакатә ләнәә биһ, вәгъфү ганнәә, вәгъфирләнәә вәрхәмнәә, әңтә мәүләәнәә фәңсурнәә галәл-каумил-кәәфириин».
(Әй, Раббыбыз! Әгәр онытып яки белмичә хата эшләсәк, безне җаваплы итеп, хисапка тартма. Әй, Раббыбыз! Бездән әүвәлгеләргә биргән кебек, безгә күтәреп булмаслык авырлыклар бирмә. Әй, Раббыбыз! Безгә көчебз җитмәгән нәрсә йөкләмә, гөнаһларыбызны гафу әйлә, безне кичер, безгә мәрхәмәт ит, чөнки Син безнең Раббыбыз, кяферләргә каршы безгә ярдәм ит). («Бәкара» сүрәсе, аять 286.)
бергә укылса, дога җавапсыз калмас.
10. Җеннәр бу аять укылган савыт-сабаны ача алмас.
11. Берәү йоклар алдыннан Аятелкөрсине укыса, аны ике фәрештә таң атканчы саклар.
12. Кем дә кем иртән Аятелкөрсине һәм Гафир сүрәсенең башын укыса, ул кичкә кадәр һәм, әгәр дә кич укыса, таң атканчы иминлектә булыр.
13. Әгәр берәү өеннән чыгар алдыннан Аятелкөрси укыса, Аллаһ аның йортын мохтаҗлыктан коткарыр.
14. Әгәр бу аятьне укып, чирле кешене өшкерсәң, Аллаһ аның 63 чирен җиңеләйтер.
15. Иминлек өчен һәркөн 33 яки 99 мәртәбә уку зарури.
16. Җеннәрне куу өчен укыла.
17. Начар төш күреп газапланучылар йоклар алдыннан 3 тапкыр укысыннар.
18. Берәү җомга көнне, ялгызы калган хәлдә, әлеге аятьне 70 мәртәбә укыса, ул эчке рухи яктылыкны сизәр, бу мизгелдә Аллаһ догаларын кабул итәр.
19. Күңел тынычлыгы өчен йоклар алдыннан Аятел көрсине һәм (109 Әл–Кәфирун), (110 Ән–Нәсър), (112 Әл–Ихлас), (113 Әл–Фәләкъ), (114 Ән–Нәс) сүрәләрен укырга кирәк.
Гали радыяллаһу ганһу болай дигән: Мин йоклар алдыннан Аятелкөрсине укымаган мөселманнарны аңламыйм. Әгәр сез бу аятьне укуның нинди файдалары барлыгын белсәгез, аңа бик нык игътибарлы булыр идегез. Бу аять Мөхәммәд галәйһиссәләмгә кадәр бер пәйгамбәргә дә иңдерелмәгән. Мин бервакытта да Аятелкөрсине укымыйча йокларга ятмыйм.
Айсылу султанова певица биография
Салават Низаметдинов творил и видел сердцем
08.05.2014 20:00:24
Автор: Лейла Аралбаева (aralbaeva)
На презентации книги недавно ушедшего от нас Салавата Низаметдинова «Исповедь» и концерте его памяти, которые прошли в среднем специальном музыкальном колледже, народу было немного, в основном — школьники. «Исповедь», записанная музыковедом Викторией Симоновой, вышла тиражом в 435 экземпляров — на столько хватило денег.
Написано хорошо и по форме, и по стилю, легко читается. Много интересного о семье, детстве, годах становления композитора. Много откровенных подробностей о личной жизни — отношениях с женщинами и коллегами, о слабостях. Много фотографий.
— Салават Низаметдинов ушел из жизни в 57 лет в прошлом году. Он оставил большое яркое музыкальное наследие: восемь опер, симфонические, камерные, хоровые сочинения, песни и романсы. Вел активную общественную деятельность, возглавлял Союз композиторов Башкортостана. Книгу прочла за день, взахлеб. Многое из описанного видела и слышала сама.
P.S.- 20 лет назад его песни были невероятно популярны среди моих сверстников и ребят постарше. В башкирской среде они пелись постоянно — на вечерах культурного центра «Ак тирмэ» в ДК «Нефтяник», на свадьбах, вечеринках. Он и сам очень любил исполнять свои песни, аккомпанируя на рояле — пел артистично, запрокинув голову, чуть хриплым голосом.
Самыми забойными хитами тех лет был вальс «Күҙҙәремә ҡара» («Посмотри мне в глаза») и «Күҙ нурым» («Луч глаз моих»). Незрячий от рождения Низаметдинов так писал о глазах, как не способен человек, наделенный даром видеть.
Песня «Күҙ нурым», которую когда-то представила миру джазовая певица Айсылу Султанова, — целая эпоха. Когда слушаю, как её поет моя однокурсница Земфира Рамазанова (единственная песня на башкирском языке в ее репертуаре), я понимаю, почему она выбрала именно ее. В этой песне — Уфа нашей молодости, ее зеленые улицы, родное училище искусств, наша смелая любовь, безрассудные поступки и чувства до дрожи в каждой клеточке! И такой мощный заряд любви к жизни в эту песню вложен, что даже сегодняшние девчонки-малолетки умирают под ее мелодию и чувствуют то же, что мы когда-то…
— Низаметдинов хотел оставаться всегда молодым. Вот строчка другой его песни, которую он тоже пел с большим чувством: «Салауат ағай, тиҙәр — шуныһы күңелһеҙ» («Называют: дядя Салават — от этого грустно»).
Кстати, именно так я его и называла всегда — Салауат агай.
— «Давай сделаем кукольный вальс!»
Первый раз я увидела его близко в конце 1980-х. Мы, учащиеся первой музыкальной школы, пришли на радио записывать несколько хоров. Среди них были два детских хора Салавата Низаметдинова, один из них назывался «Как закалялась сталь». Руководитель хора Зоя Владимировна Соломоник долго с нами репетировала, там были довольно сложные аккорды. Первое впечатление: Низаметдинов — очень открытый, приветливый, общительный человек в темных очках.
— В 1993-м году в училище искусств у теоретиков факультативно ввели предмет «композиция». И вдруг оказалось, что педагогом будет Низаметдинов. Мы с однокурсницами собрались в классе, хихикали. Салават Ахмадеевич познакомился с нами, поговорил в свойственной ему шутливой манере и предложил сыграть то, что уже имеется. Я с большим чувством сыграла свой лирический вальс — мой душевный отклик на первую любовь.
— А давай сделаем его кукольным! — неожиданно предложил Салават Ахмадеевич. — Перенеси все на две актавы выше и сделай аккомпанемент стаккато.
Я в душе даже немного обиделась за такое гротескное снижение моих «высоких чувств», но послушалась.
— Давай уж ты напиши что-нибудь, я тебе шоколадку подарю, — пообещал Салават Ахмадеевич Наташе Мальковой, которая тогда серьезно хотела посвятить свою жизнь сочинению музыки. Но что-то у них не склеилось: Наташа не вдохновилась и шоколадки не дождалась.
Занятий у нас было мало — встретились раза два или три, но концерт наш состоялся. В малом зале училища собрались педагоги, студенты. Мы, совсем еще зеленые, сами играли свои пьесы, лишь слегка подправленные рукой Мастера. Салават Ахмадеевич сидел в центре зала и принимал поздравления.
«Друзья мои! Я многого могу добиться»
Я несколько раз бывала у него дома на Коммунистической. Первый раз пришла по заданию редакции журнала «Башкортостан кызы», где вела рубрику «История одной песни», позже опубликованной в виде книги. В своем кабинете, который оборудовал на цокольном этаже деревянного дома, Низаметдинов рассказывал мне историю песни «Ялан сәскәләре» («Полевые цветы»).
— Так получилось, что с поэтессой Зухрой Кутлугильдиной я познакомился уже после рождения песни. Можно сказать, песня нас и познакомила. Зато потом мы много раз вместе участвовали в творческих встречах, — поведал Салават Ахмадеевич.
Уже став председателем Союза композиторов, он взялся за проведение Республиканского фестиваля «Наследие». В ноябре-декабре 2005 года было семь полновесных концертов в разных жанрах — и симфонические, и хоровой, и камерный, и детский. Академическая башкирская музыка давно не звучала в таких объёмах. Мы с режиссером БСТ Гузель Азаматовой сняли все концерты фестиваля и сделали итоговую передачу «Семь вечеров фестиваля «Наследие».
«Я слышал громкий хохот кучки композиторов, которые веселились над количеством зрителей в зале», — написано в «Исповеди». Может быть, кто-то и смеялся, но на самом деле народу на концертах было гораздо больше, чем на концертах башкирской музыки в последующие годы.
В 2006 году Салават Ахмадеевич предложил мне и моим молодым коллегам вступить в ряды Союза композиторов и музыковедов. Нас официально представили творческому сообществу (хотя мы и так знали друг друга), вручили членские билеты, поздравили. Мы стали ходить на собрания. Атмосфера там мне сразу не понравилась. Члены союза кричали с места, цеплялись к каждому слову председателя, спорили, старались уязвить друг друга и председателя. Вначале мне это казалось диким, потом привыкла.
Салават Ахмадеевич сохранял дружелюбно-оптимистичный тон.
— Друзья мои! Давайте продолжим, — невозмутимо обращался он к разбушевавшимся коллегам. — У меня очень хорошие отношения с руководством республики, и я могу многого добиться для нас.
Не представляю, чего ему стоило сохранять спокойствие, он никак не проявлял ни обиду, ни раздражение, говорил о будущем, всегда был полон планов.
«Мы победили, мы должны были победить!»
В 2006 году Салават Ахмадеевич пригласил нас с Гузель в Москву освещать Международный конкурс инвалидов «Филантроп».
С большим удивлением прочитала в книге «Исповедь»: «2006 год для меня лично был ознаменован и тем, что я сам съездил на Международный конкурс «Филантроп» для композиторов-инвалидов. […] Я почувствовал холодок неискренности во всем происходящем. Видно было, что устроителям и организаторам нужны были не инвалиды, а сам факт проведения конкурса. В качестве призов раздали статуэтки, холодные и тяжелые. Деньги же получили только через полгода, и чисто символическую сумму. У меня конкурс оставил очень печальное, негативное впечатление».
Не знаю, кто его так перенастроил, может, из-за «символической» оплаты мнение Салавата Ахмадеевича так резко поменялось? А тогда, в цветущей майской Москве, Низаметдинов был очень воодушевлен. Он ездил не один — его триумф разделили супруга Разида и наша съемочная группа. От церемонии вручения Международной премии «Филантроп» у меня остались самые хорошие впечатления.
«Филантроп» — единственная в своем роде премия, символ нового общества — общества равных возможностей. Салават Низаметдинов получил ее за оперу «Мементо», вокальный цикл «Черновик» и хоровую симфонию на стихи Загорянского. Низаметдинов был первым и единственным представителем Башкортостана на этом конкурсе. Статуэтка, вручаемая лауреатам международной премии «Филантроп», представляла собой птицу, вылетающую из сердца.
Нам помогали все — и сотрудники аэропорта «Уфа», и полпредство республики, и Союз композиторов России.
Церемонию награждения в зале Галереи искусств Зураба Церетели вели народные артисты СССР Ирина Егорова и знаменитый диктор Игорь Кириллов. Было очень много представителей СМИ со всей России. Мы радовались, что удалось снять сам момент награждения Салавата Ахмадеевича, когда они вместе с Разидой подошли за дипломом.
— Потом много фотографировались, записали с Низаметдиновым на улице в самом центре Москвы большое интервью. Настроение у всех было приподнятое. Я поздравила его и спросила о первых впечатлениях.
— Я рад, что башкирские композиторы в очередной раз показали, что нет нам достойной конкуренции, — ответил он. — Хочу разделить радость с Башкирским театром оперы и балета. Мы победили, мы должны были победить!
Воодушевиться было от чего: известнейшие композиторы — народный артист России, профессор Московской консерватории имени Чайковского Владислав Агафонников, председатель Союза композиторов Беларуси Игорь Лученок, Григорий Гладков – все отозвались о его творчестве без преувеличения восторженно.
После итогового мероприятия я записала в блокнот: «На конкурсе «Филантроп» царит задушевная атмосфера. Здесь нет интриг, агрессии, организаторы, конкурсанты и гости искренне радуются, общаются, поддерживают друг друга. Наш бывший земляк, ныне заместитель Председателя Всероссийского общества инвалидов Флюр Нурлыгаянов особенно рад за своего давнего друга». Встретив в театре «Et Cetera» Юрия Мефодьевича Соломина, председателя попечительского совета премии, мы записали и его тёплые слова.